اين چنين آدمى عبد و بنده نيست ، بلكه به قول قرآن شريف ، يك آدم مذبذبى است ، يعنى گاهى اين طرف و گاهى آن طرف مىرود : « مذبذبين ذلك ، لا الى هولاء و لا الى هولاء » « 1 » . به قول اميرالمؤمنين على ( ع ) چنين آدمى مانند پشه است ، يعنى ثبات ندارد ؛ باد مصيبت او را مىبرد ، و باد نعمت نيز او را خواهد برد . اميرالمؤمنين ( ع ) در نهج‌البلاغه ، عبد را چنين تعريف مىكند : « المؤمن كالجبل الراسخ ، لا تحركه العواصف » يعنى مؤمن و بنده ، مانند كوه استوار و پابرجاست ، نه باد نعمت او را سركش مىكند و نه باد مصيبت ، او را به داد و فرياد وامىدارد . يكى از اصحاب امام صادق ( ع ) پيش آن حضرت آمده بود و مىخواست از خودش تعريف كند ؛ مىگفت : « يابن رسول الله ، من در برابر مصيبت صبور و در مقابل نعمت ، مشكورم » . امام صادق ( ع ) فرمود : ولى ما غير از اين هستيم . آن مرد كه خيال مىكرد روشى عالى در برابر ميبت و نعمت داشته ، يك دفعه تكام خورد گفت : يابن رسول الله ، پس روش صحيح كدام است ؟ امام فرمود : ما تسليم اوامر حقيم . بنابراين ، هر چه طرف او بيايد خوب است ؛ اگر مصيبت و گرفتارى بايد خوب است و نيز اگر

--> ( 1 ) . سوره نساء - آيهء 143 .